Abes Yaşama

Nefis muhasebe ve murakabemi yaparken bazan oluyor ki tarifini yapamayacağım ölçülerde ciddi şekilde hayattan iğrenme geliyor içime. O zaman diyorum kendi kendime "Leş gibi bir hayat yaşamışız!" Ardından hemen öbür tarafa gitme arzusu beliriyor; beliriyor ve "Al Allahım beni kurb-u huzuruna" dememek için kendimi zor tutuyorum; zira böyle söylemeyi saygısızlık olarak görüyorum. "Zaten burada tembel tembel yaşamışsın, bir de bu yanlışlığına başka yanlışları ilave etme" diyorum kendi kendime. Fakat gel gör ki her zaman dengeyi koruyamıyor, öte tarafa olan şevk ve iştiyakımın önünü alamıyorum.

Evet, insan abes yaşamamalı bu dünyada. Bir işe yaramalı dini adına, diyaneti adına. Başkalarının ebedi kurtuluşuna vesile olmalı. Milyonlarca, milyarlarca insan var İnsanlığın İftihar Tablosu'nun mesajlarını bekleyen. Onların beklentilerini boşa çıkarmamalı, bekleyişlerinde inkisara uğratmamalı onları; acele davranmalı, âheste-revlik etmemeli.

---

Bu sayfayı ekle