Büyükleri Kabüllenmek

İnsanlar için imtihan vesilesi bir hayli çoktur. Bunlardan biri de İmam Rabbanî, Mevlânâ, Bediüzzaman ve emsali şahısları kabullenmektir. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) döneminde, O'nunla birlikte yaşayıp da O'nun büyüklüğünü kabul etmeyen insanlar, kendi içlerinde birtakım saplantıları aşamadıklarından dolayı, -haşa yüz bin defa haşa- Efendimiz'i yetersiz ve küçük görmüş; Cenâb-ı Hakk'ın ihsanı yerli yerine verilmedi.' gibi bir yoruma girmişlerdir.. girmişler ve imtihanı kaybetmişlerdir. Aslında bu durum, Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) zamanında olduğu gibi, diğer peygamberler ve büyükler için de söz konusudur. Yalnız burada şöyle bir hususa dikkat etmek gerekir. Başta peygamberler olmak üzere böylesi büyük zatlar, sırf imtihan vesilesi olmak için yaratılmış değillerdir. Burada asıl problem, kaybeden kişilerin kendi içlerinde bir kısım problemlere takılıp kalmalarıdır. Cenâb-ı Hakk'ın ihsanlarının nasıl tecelli edeceğini biz bilemeyiz.. evet bazen O, kapımızın herhangi bir halâyikini bile tutup başımıza getirebilir.

Yeri gelmişken yıllardan beri zihnimde hep canlılığını koruyan bir hususu 'la fahre' diyerek arzetmek istiyorum: Fakir her zaman, geçmişe sığınıp onun hülyaları ile yaşayıp ve geleceği de onun üzerinde karınca kararınca bir dantela gibi örmeyi gaye-i hayal edinmiş biri olarak bir neslin yetişmesi için çok başarılı olmasam da hep çırpınıp durdum. Yıllar ve yıllar hep genç nesiller arasında, selef-i salihin ölçüsünde geleceği kucaklayacak insanlar aradım durdum. Yer yer bazılarında az bir fevkalâdelik hissedince hemen ona ümit bağladım. Meselâ İzmir Kemeraltı gibi bir yerde, 'gözüme haram bir şey ilişir' düşüncesiyle kafasını kaldırıp etrafa bakmayan ve haramın arpa boyu kadarından bile ürperen talebelere şahit olduğumda hep ümitlendim ve kendi kendime 'Cenâb-ı Hak, bunlardan birisini -şimdilik sana talebelik yapıyor dahi olsa- istihdam eder ve yarın başına getirirse, karşısında oturup elpençe divan durmaya hazır mısın?' deyiverdim. Bu uğurda nefsimin tepkilerini kırmaya çalışıp: 'Bunu yapmalısın, yapmak zorundasın.' diye zaman zaman kendimi çok ciddî zorladığım oldu. Bu, benim hayatımda bir-iki değil defaatle olmuştur.

Hâsılı bugün içinde bulunduğumuz kutlu zeminin bânisi olan zat bile 'Biz arkadan gelenlere zemin hazırlıyoruz.' diyerek, bu konuda bizlere önemli bir mesaj vermektedir Evet egoizm saplantısı içinde boğulup kalmak dünya ve ukbada bizim kaybımıza sebep olan tehlikelerin başında gelir. Kazanmak istiyorsak bunu mutlak surette aşmanın yollarını aramalı ve bulmalıyız.

---

Bu sayfayı ekle