Sofî kelimesi, tasavvuf ehli olanlar için kullanılan bir ta­bir­dir. Bu kelimeyi "sûfî" şeklinde kullananlar da vardır. Zan­ne­diyorum bu farklı kullanım, biraz da kelimenin menşein­den kay­naklanmakta. Onun ‘sof'tan, ‘sofus'tan, ‘safâ'dan, ‘saf­vet'ten geldiğine kail olanlar veya dindarlıktan kinâye olduğunu düşü­nenler "sofî"; ‘sûfân', ‘sûfâne' veya ‘suffe'den geldiğini iddia edenler, ve ayrıca ‘softa' mânâsına gelen ‘so­fu'dan ayırmak isteyenler de "sûfî" şeklinde kullanmışlardır.

Sekîne; sükûn kökünden, vakar, ciddiyet, mehâbet, ünsi­yet; ya da dalgaların dinmesi ve onun sakinleşmesi mânâla­rına gelir ki, hafiflik, huzursuzluk, kararsızlık ve telâşın zıddı­dır. Sekîne, tasavvuf erbâbınca; gaybî vâridatla kalbin otu­raklaşmasıdır ki; böyle bir kalb, sürekli bir dikkat ve temkin içinde öteleri kollar, lâhûtî esintilere açık bulunur ve hep it­minân etrafında dolaşır. Bu makam aynı zamanda "ayne'l-yakîn" mertebesinin de başlangıcıdır. Bu itibarla da, çok defa ilim yoluyla gelen vâridatla, basîretin avladığı şeyler birbirine karışır; muvakkaten müşâhede ufku buğulanır; bundan da bir kısım iltibaslar doğabilir.